I have a dream :)

İnsan hayalleri ile başlar önce.Sonucunun nereye gideceği bilinmeyen sıcacık hayallerle..
Eksiklerle devam eder.Doldurulması mümkün ya da değil..Devam eder sonra..Eldedir ya da elde değil.
Bozgunlar ,kırıklıklar söylenmemiş sözler takip eder ..
Sadece bir ses yeniden içine verir ateşi..
Hayalin vardır.
Varsa gerçekleştirmek için zamanın da vardır..
Ben her birini bir bir gerçekleştiriyorum.
Ama mutlu ama eksik ama mutsuz.
Denedim deniyorum..
Bu güzel yolculuk bitmek üzere..
Karışıyorum..
Susuyorum.

Sessizlik.......

Güneşli Sabahlar :)

Sıcaklık insanın içini gerçekten bir hoş yapıyor sanki.O mutsuz ruh halimden kurtulalım bir hafta oldu.Ama neden bilinmez 2 sabahtır erkenden uyanıyorum.Bugün sevdiklerimi yazığım karpostalları göndereceğim,hala bitmedi yine göndermek zorunda kalacağım,içlerinde dedem de var ona da karpostal atıyorum ve hatırlamama rağmen dün rüyamdaydı o.

Az önce kendimi biraz mutlu biraz garip hissettim,bilgisayarın ekranında gördüğüm en güzel evlenme teklifi videosunun tam ortasını tıkladığımda karşıma çıkan şeyler benim her zaman düşünüp de gerçekleştiremedim şeylerdi.O çocuk sanki bendi.Sevdiği insan için mi dünyayı gezip bir sürü farklı insana kelimeler söyletmişti.

Daha geç olmadan bir yerden başlamaya karar verdim ben de..

Bu arada VArşova tüm güzelliğini sergilemeye başladı bile,bir gün parka gidip insanları çektim sadece ilk defa yaptım bunu çok eğlanceli ve gerçekti.2 gün sonra arkadaşım gelecek..Onu sanırım gerçekten çok özledim..

Oda arkadaşım uyuyor ve ben uyuyacağı için endişe ediyorum ama yeni bir blog hazırlıklarına başladım bile.

MutLuluk Nerdesin !

Havalar soğuk ,içimi soğutuyor,içim de buzlandı..gülerken soluğum donacak gibi hissediyorum..etraf gri..yeşiller çok uzak..Kararsızlıklarım benle hep..

Son zamanlarda anlamını bilmediğim sıkıntı en yakın arkadaşım oldu..Kimseyi istemiyorum sanki.Oturup düşünmek dinlenmek izlemek dinlemek ve sarılmak istiyorum..

Herşey soğuklardan mı ki..

Son zamanlarda kayda değer bir şey yapmıyorum.Dün gece italyan şarkıları çalacak diye bir klube gittik alakası yoktu..Dönerken içim dondu..Bilmeden istemeden arkadaşımın kalbini kırdım..
Benle birlikte,kalbim dondu.

Hayallerimin donmasını da istemiyorum..
SIcak lazım bana..Erisin tüm kötü katılar..

Şimdi sensiz nefes almak ,almak değil !

Neden bilmiyorum.Birden içime hüzün birikti..
Seni o kadar özledim ki..Eskiden kalma bir cüzdanın içinde,kullanılmayan olanda,sana ait bir yazı aslında bana ait benim için,senden ,her gözyaşım senin...Özlemek ilk defa bu kadar acı veriyor.Dayanılcak bir acı değil.Soluksuz bırakıyor..Hıçkırarak ağlayamayacağım bir yerde,kimsenin okumayacağını umut ettiğim bu yerde sana özlemlerimi dile getiriyorum..Hayatımın ilk erkeği..Sarılınca doymak bilmediğim,kendimi güvende hissettiğim kocaman eller,sımsıcak bakışlar..İsmimi söyleyişin,bıkmak bilmeden sorduğun sorular.Anlatışın,geçmişinden zevk alarak bahsediişin,geçmişe gençliğine özlemin,hayallerin...

senin için bir şey yapmak istiyorum ben şimdi..ama ne ! bilmiyorum..düşünüyorum bulamıyorum..yalnızım artık hiçbir zaman tam değilim..hep yalnızım.bir yerim hep eksik..iyi olduğunu düşünüyorum..nefes alabiliyosun şimdiki dünyanda gitmek istemiyosun..

aslında hiç gitmek istemedin ki..
ben seni öptüm ve sen hep uyandın..
yanında olsam asla yine bırakmazdım...

sen gitiğinden beri şimdi benim de nefeslerim kesiliyor...yediklerimden zevk alamıyorum..

o kadar rüyalardan hayallerden bahsediyorum madem;
 RÜYALARIMA GEL AMA BANA KIZMA NE OLUR DEDECİM ,sevgilim,herşeyim...

Bırak kendini hayata ;

Çok sevdiğim bir arkadaşımdan çaldım şimdi saniyeleri;

Yanlış yapmak ve anı yaşamak arasında kaldığım o anda, tam da o anda kulağıma eğilip dedi ki:

"Sadece tetiği çekeceğiz, ateş etmeyeceğiz. Uca kadar koşacağız, aşağı atlamayacağız. O yüzden bırak kendini."

Banacha Szpital..

Kaldığım yurdun ait olduğu durak..Varşovalı günlerimin alışma evrelerin geçtiği durak..Yeni bir döneme başladığım bir durak..Yanında hastane olan ..Ambulans sesini her duyduğumda bana dedemli günleri hatırlatan,içerdekiler için dua ettiren durak..

Yurttaki odamın penceresinden bakınca kocaman bir park var..Koşmayı hayal ettiğim..içinde kocaman bir gölet var içinde suyu bitmiş ,kim bilir o bile ne kadar ağlamış bu hüzünlü şehirde..damlalar dayanamayıp bitmiş..

önümde hazırlanmayı bekleyen sarı bir karton var şimdi..Ülkemle ilşkilerimi kesme vakti..Odaklanıyorum hayatıma bir ay sonra kaldığım yeri başlaması gereken yerden ederek..

görülmesi gereken her noktayı pes etmeden tadını çıkarırcasına yaşayarak kovacağım hayatımdan sıradanlıkları..

Bisiklet kiralama ,paten alma ,koşmaaa vakti..
Bahar geldi şimdii..

Ağlama vakti değil susma vaktii ...

Conflicts in Erasmus ....

Belkide düşündüğümüz gibi değildi hiçbir şey yahut büyüttüğümüz kadar değildi dünya, üzüldüğümüz hayatlar değildi tüm bunlar,yağmur yağdı üzerimize,sırılsıklamdı üzüldüğümüz onca şey...

 

Yağmur üzüntülerini ağladı ,

Bizse sevindik yeryüzünde..

Anlayamadığımız onca şeyin arasında susmak en güzeliydi.. 

Bayağıdır var yazamıyorum yine,ya hızına yetişemiyorum hayatımın ya da yavaş ve sıradan yaşıyorum bilmiyorum.Yapılması gereken ödevler birikti burda bile yine..İnsan ne yapsa vazgeçemiyor huyundan...Zaman hızla akıp geçiyor,yakalanamayacak kadar hızlı ,imkansızlık dolu,ol deyince olmuyor hayaller ama yine vazgeçemem ..

ÖYLE YA BİTERSE UMUTLAR;HAYALLER DE BİTER...